مقاله پژوهشیمقدمه: عفونت های واژینال مادران در زمان بارداری، می تواند یک تهدید برای سلامت جنین و همچنین باعث افزایش شانس رخداد سقط جنین باشند. هدف از مطالعه ی حاضر، بررسی توزیع فراوانی استرپتوکوکوس آگالاکتیه در ترشحات واژن زنان با سابقه ی سقط جنین در مقایسه با گروه شاهد بود.روش ها: در این مطالعه ی توصیفی- تحلیلی، مجموعاً 220 نمونه از ترشحات واژن زنان دچار سقط جنین و شاهد جمع آوری گردید. شناسایی جدایه های باکتریایی با استفاده از کشت و روش های بیوشیمیایی انجام شد. سپس آزمون آنتی بیوگرام جدایه ها به کمک روش انتشار دیسک در آگار کربی بائر انجام گرفت.یافته ها: در مطالعه ی حاضر، 20 جدایه استرپتوکوکوس آگالاکتیه (3/64 درصد در گروه شاهد و 14/54 درصد در گروه مبتلا به سقط) از نمونه های ترشحات واژن جداسازی گردید. جدایه ها بالاترین حساسیت را به آنتی بیوتیک های سفتریآکسون (30 میکروگرم) و ونکومایسین (30 میکروگرم) و بالاترین مقاومت را به کلیندامایسین (2 میکروگرم) و تتراسایکلین (30 میکروگرم) داشتند. بر اساس نتایج مشخصات دموگرافیک بیماران، بیشترین فراوانی سقط جنین به گروه های خونی + Aو +B تعلق داشت. عفونت ادراری در 55 درصد، کمبود ویتامین D در 60 درصد، و استرس منجر به سقط در 75 درصد از زنان عفونی با استرپتوکوکوس آگالاکتیه بود.نتیجه گیری: استرپتوکوکوس آگالاکتیه در واژن زنان با سابقه ی سقط جنین، 5/3 برابر شایع تر از زنان سالم، مشاهده گردید. عواملی از جمله استرس بالای بیماران، کمبود سطح ویتامین D و عفونت های مکرر ادراری در دوران بارداری می تواند منجر به افزایش احتمال خطر سقط جنین در زنان شود. بیشترین مقاومت ها در گروه های آنتی بیوتیکی بتالاکتام (پنی سیلین)، ماکرولیدها (اریترومایسین)، لینکوزآمیدها (کلیندامایسین)، و تتراسایکلین مشاهده شد.

مقدمه: سزارین مهمترین، شایع ترین و پرهزینه ترین عمل جراحی زنان است که از هر چهار سزارین یکی با عوارض همراه است. پس از خونریزی، عفونت شایع ترین عارضه پس از سزارین است. ریسک فاکتورهای عفونت پس از سزارین شناخته شده است و به نظر می رسد که تقریبا همگی به علت ارتباط حفره رحم با دستگاه تناسلی تحتانی است. تکنیک جراحی خود یک عامل خطر مستقل برای عفونت است، با توجه به اهمیت موضوع عفونت پس از سزارین به عنوان اولویت بهداشتی کشور و نتایج ضد و نقیض بدست آمده از مطالعات قبلی در زمینه پیشگیری از این عارضه، به بررسی آماده سازی واژن قبل از سزارین به منظور کاهش فلور واژن منتقل شده به فیلد عمل پرداختیم و تاثیر این روش را در کاهش عفونت بعد از عمل در مقایسه با روش فعلی بررسی نمودیم.روش پژوهش: مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی تصادفی در بین تمامی مراجعه کنندگان جهت سزارین با اندیکاسیون انجام سزارین و با رضایت ورود به مطالعه در بیمارستان هاجر شهرکرد انجام گرفت. به صورت تصادفی افراد به دو گروه (سزارین روتین و سزارین تحت آماده سازی واژن) تقسیم شدند. اطلاعات بیماران ثبت گردید و بعد از عمل سزارین، پس از فواصل زمانی یک روز، یک و شش هفته بعد از ترخیص بیمار جهت تشخیص اندومتریت، موربیدیته تب دار و عفونت زخم، بیماران ویزیت و داده ها جمع آوری شده و آنالیز گردید.یافته ها: اختلاف تب روز اول، هفته اول، هفته ششم و موربیدیتی تب دار روز اول، هفته اول و هفته ششم در بین دو گروه معنی دار بود (p<0.05). اما اختلاف معنی دار بین عفونت زخم روز اول و اندومتریت روز اول، هفته اول و هفته ششم مشاهده نگردید. فراوانی نسبی تب، عفونت زخم، اندومتریت و موربیدیته تب دار در گروه های مورد مطالعه در روز اول، هفته اول و هفته ششم به تفکیک در افرادی که دچار پارگی کیسه آب قبل از سزارین شده و نشده بودند و یا تحت کارآزمایی لیبر قرار گرفته بودند، تعیین و مقایسه گردید که نتایج معنی دار نبود (P>0.05).نتیجه گیری: در این مطالعه آماده سازی واژن با محلول ید قبل از سزارین با کاهش عوارض عفونی پس از عمل همراه بود و این کاهش از نظر آماری معنی دار بود این روش که بسیار ساده بوده و می توان قبل از آماده سازی اولیه به سرعت انجام داد، می تواند باعث کاهش چشمگیر عفونت گردد.

مقدمه: امروزه با رویکرد نظام های مدرن سلامت در کشور های پیشرفته جهان، استفاده از روش های غیر تهاجمی در تشخیص بیماریها مد نظر قرار گرفته است. در حیطه بیماریهای زنان نیز امکان تشخیص کنوره و کلامدیا با استفاده از آزمون های ادراری به عنوان جایگزین معاینه با اسپکولوم فراهم شده و این امکان وجود دارد که تشخیص عفونتهای ایجاد شده با میکروارگانیسم هایی نظیر، واژینوز باکتریایی، کاندیدا و تریکومونا بوسیله گرفتن مستقیم سوآپ های واژینال و بدون انجام معاینه با اسپکولوم انجام گیرد. هدف از این مطالعه مقایسه نتایج دو روش نمونه گیری از ترشحات واژن با و بدون استفاده از اسپکولوم در تشخیص عفونتهای دستگاه تناسلی است.مواد و روشها: در این پژوهش 100 بیمار مبتلا به ترشحات واژن و سایر علایم واژینیت که به درمانگاه زنان مرکز آموزشی، درمانی طالقانی مراجعه کرده بودند و در محدوده سنی 49-18 سال بودند به روش نمونه گیری آسان انتخاب شدند. در این مطالعه اعتبار فرم ثبت اطلاعات و چک لیست از طریق اعتبار محتوا و پایایی آن از روش آزمون مجدد انجام شد، (a=0.85). از ترشحات واژینال بیماران یکبار قبل از معاینه با اسپکولوم و بار دیگر در طی معاینه با اسپکولوم نمونه تهیه شد و جهت تشخیص عفونت تریکومونیاز، کاندیدیاز و واژینوز باکتریال مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: حساسیت روش نمونه گیری از ترشحات واژن با اسپکولوم در تشخیص واژینوز باکتریال به ترتیب 81 درصد، در تشخیص تریکومونیاز 69 درصد و در تشخیص کاندیدیاز ولوواژینال 86 درصد بود. حساسیت روش نمونه گیری از ترشحات واژن بدون اسپکولوم در تشخیص واژینوز باکتریال به ترتیب71  درصد، در تشخیص تریکومونیاز 62.5 درصد و در تشخیص کاندیدیاز ولوواژینال  77درصد بود. آزمون آماری مک نمار اختلاف آماری معنی داری بین حساسیت دو روش نمونه گیری از ترشحات واژن با و بدون استفاده از اسپکولوم در تشخیص این عفونتها نشان نداد (P=NS). میزان توافق به دست آمده بین دو روش نمونه گیری از ترشحات واژن با و بدون اسپکولوم در تشخیص واژینوز باکتریال، تریکومونیازیس و کاندیدیاز ولوواژینال به ترتیب 0.89، 0.85 و 0.72 بود.بحث و نتیجه گیری: ارزیابی عفونتهای دستگاه تناسلی می تواند بدون انجام معاینه با اسپکولوم صورت پذیرد. این روش می تواند در زنانی که به عات ترس از معاینه با اسپکولوم با تاخیر مراجعه می کنند سودمند باشد.

زمینه و هدف: اندومتریوز یکی از بیماری های خوش خیم زنان بوده و شیوع آن در سنین باروری بین 5-10 درصد می باشد، در اغلب موارد لگن را درگیر می کند و موارد خارج لگنی آن نا شایع می باشد، اندومتریوز واژن یک یافته نا شایع بوده که شیوع آن کاملا مشخص نیست، در این گزارش یک مورد اندومتریوز واژن همراه با درمان صورت گرفته، ارائه می گردد.معرفی بیمار: خانم 35 ساله که با علائم دردهای سیکلیک اطراف ناف و ناحیه سوپراپوبیک و دیسمنوره از 10 سال پیش مراجعه نموده و سابقه 6 سال نازایی را می دهد، طی این سال ها تحت درمان قرار نگرفته و نهایتا با تشخیص توده نکروتیک واژن در فورنیکس خلفی واژن و احتمال میوم سرویکس تحت لاپاراسکوپی و سپس لاپاراتومی قرار گرفته و توده خارج شده، در پاتولوژی اندومتریوزیس گزارش شده است.نتیجه گیری: درمان انتخابی اندومتریوز واژن در فردی با سابقه نازایی جراحی بوده و در صورت تشخیص درست و به موقع اندومتریوز در محل های غیر شایع، می توان درمان را به صورت کامل انجام داد و از عوارض آن جلوگیری نمود، لذا دقت در معاینه و شرح حال گیری و انتخاب اقدامات تشخیصی صحیح، الزامی است.

مقدمه: ولووواژینیت کاندیدایی دومین عفونت شایع واژن است و داروهای موضعی آزول متداول ترین روش درمان آن می باشد. به علت موارد مکرر عود بیماری، بسیاری از زنان تمایل به استفاده از درمان های گیاهی دارند. یکی از این درمان ها بره موم (Propolis) است که خاصیت ضد قارچی آن به اثبات رسیده است. این مطالعه با هدف مقایسه تاثیر کرم واژنی بره موم با کلوتریمازول بر نتایج درمان عفونت های کاندیدایی واژن در زنان سنین باروری انجام شد.روش ها: این مطالعه، به صورت کارآزمایی بالینی بر روی 100 خانم سنین باروری طی 8 ماه انجام شد. بیماران همگی از نظر شکایات بالینی و کشت آزمایشگاهی، مبتلا تشخیص داده شدند و به صورت تصادفی در دو گروه 50 نفره کلوتریمازول و بره موم تحت درمان قرار گرفتند. پس از پایان درمان ده روزه و کشت مجدد، نتایج در دو گروه با هم مقایسه شد.یافته ها: در 92 درصد بیماران گروه کلوتریمازول و در 68 درصد بیماران گروه بره موم خارش و ترشحات سفید پنیری بهبود یافته بود. این تفاوت از نظر آماری معنی دار بود و بره موم در بهبود شکایات بیماران ضعیف تر از کلوتریمازول اثر کرده بود. از نظر درصد کاهش کلونی، اختلاف آماری معنی داری بین دو گروه مشاهده نگردید؛ یعنی بره موم در کاهش درصد کلونی ها، مشابه کلوتریمازول اثر کرده بود.نتیجه گیری: با توجه به تاثیر مشابه دو دارو در کاهش درصد کلونی ها، بره موم می تواند به عنوان درمان جانبی در کنار درمان اصلی به کار برده شود.

یک راس گاو هلشتاین 5 ساله با سابقه پرولاپس واژن به کلینیک دامهای بزرگ دامپزشکی دانشگاه تبریز ارجاع داده شد. بنا بر اظهارات دامدار، پرولاپس واژن از پنج ماه پیش شروع شده و به طور متناوب با دفع ترشحات خون آلود از واژن همراه بوده است. اشتهای گاو خوب و تاریخ آخرین زایمان آن 2 ماه قبل بوده است. درمعاینه بالینی اثری از پرولاپس واژن مشاهده نشد و یک توده تومور مانند که به سقف واژن چسبیده و از فرج به بیرون برجستگی پیدا کرده بود جلب توجه می کرد. بعد از بی حسی اپیدورال، این توده با قسمتی از بافت اطرافی به طریقه جراحی برداشته شد. ابعاد آن 5.2 x 4 x 3.4 سانتی متر، تاحدی محاط که ظاهری پرخون، لوبوله و زخمی داشت و سطح مقطع یکنواخت کرمی رنگ و بدون نقاط نکروز و خونریزی داشت. در مطالعه میکروسکوپیک، توده توموری از سلول های دوکی شکل کشیده شبیه به سلول های فیبروبلاست تشکیل شده بود که در دستجات درهم آمیخته آرایش یافته بودند. سلول های نئوپلاستیک، حالت چند شکلی (پلئومورفیسم)، بزرگی هسته ها (کاریومگالی) و هیپرکروماتیسم را نشان می دادند. بر اساس محل، رفتاربیولوژیک، نتایج ایمونوهیستوشیمی، مشخصات ماکروسکوپیک و میکروسکوپیک، توده مذکور به عنوان توموری با خاستگاه بافت همبندی و از نوع فیبروسارکوم با درجه تمایز خوب تشخیص داده شد. این اولین گزارش فیبروسارکوم واژن گاو از ایران می باشد.

مقدمه: ناهنجاری های مولرین انسدادی نظیر سپتوم عرضی و آژنزی واژن معمولاً با آمنوره اولیه و درد لگن تظاهر می کنند. مطالعه حاضر با هدف بررسی نتایج جراحی بازسازی واژن (واژینوپلاستی) در بیماران مبتلا به آژنزی واژن (سندرم راکی تانسکی) و سپتوم عرضی واژن انجام شد. روش کار: این مطالعه کوهورت بر روی تمامی بیماران مبتلا به آژنزی واژن و سپتوم عرضی واژن که بین سال های 98-1393 در بخش اختلالات کف لگن بیمارستان امام خمینی تهران تحت واژینوپلاستی قرار گرفته بودند، انجام شد. مشخصات پایه، علائم بالینی بدو مراجعه، نوع ناهنجاری مولرین، نوع جراحی، عوارض حین جراحی، انسداد مجدد واژن و دستیابی به بارداری از اطلاعات موجود در پرونده بیماران و نیز از طریق پیگیری تلفنی یا معاینه بالینی بعد از جراحی جمع آوری شد. برای توصیف داده ها از شاخص های توصیفی پراکندگی و مرکزی استفاده شد. توزیع فراوانی در غالب جداول مناسب ارائه شد. یافته ها: 33 بیمار سپتوم عرضی واژن و 35 مورد آژنزی واژن و رحم (سندرم راکی تانسکی) داشتند. از نظر علائم اولیه حین مراجعه، شایع ترین علامت آمنوره، درد لگنی و عدم امکان نزدیکی یا دیس پارونی بود. در 11 مورد (33/33%) انسداد مجدد واژن بعد از اصلاح سپتوم عرضی واژن رخ داد که همگی در 3 ماه اول بعد از عمل و ناشی از عدم مصرف صحیح مولد واژینال بود. در 2 مورد (6%) لاپاراتومی به علت درد شدید شکمی بعد از جراحی اولیه انجام شد که تشخیص آندومتریوز لگنی بود. در گروه آژنزی واژن، 5 مورد (28/14%) انسداد مجدد واژن بعد از عمل رخ داد. نتیجه گیری: شایع ترین عارضه بعد از جراحی، بروز انسداد مجدد واژن بود، لذا آموزش به بیمار و تأکید بر استفاده منظم از مولد واژینال جهت پیشگیری از بروز این عارضه اهمیت زیادی دارد.